پروژه ویلای “خدایی” از منظر معماری، نمونه‌ای قابل‌توجهی از تلفیق منطق عملکردی با زبان فرمی کلاسیک در بستری بومی و اقلیمی است. آن‏چه این پروژه را فراتر از یک طراحی معمولی قرار می‌دهد، توانایی آن در بازتعریف لایه‌های فضایی، سازماندهی دقیق زون‌های عملکردی، و برخورد هوشمندانه با مسئله مقیاس و نسبت‌هاست.

در مجموع، این پروژه را می‌توان تمرینی موفق در احیای معماری کلاسیک در بستر بومی دانست؛ تمرینی که نه گرفتار تقلید صرف شده و نه از اقتضائات اقلیمی، رفتاری و عملکردی غافل مانده‏است. این ویلا نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با نگاهی نقادانه به طراحی اولیه و اعمال رویکردی تحلیلی، کیفیت‌های فضایی را به حداکثر رساند، بدون آنکه از زیبایی‌شناسی کلاسیک فاصله گرفت.