این پروژه نمونه‌ای دقیق از استفاده بهینه از ظرفیت‌های طرح اولیه و تطبیق آن با خواسته‌های فنی، فضایی و اجرایی کارفرماست. نقطه قوت آن، تصمیمات استراتژیک در سازماندهی پلان و مقطع است؛ از جمله کاهش فضاهای ارتباطی، تعریف روشن زون‌بندی عملکردی، و ایجاد تعادل بین متراژ، نورگیری و کیفیت فضایی.

بازطراحی پلان به‌گونه‌ای انجام شده که بدون افزایش بار سازه‌ای یا هزینه‌های غیرضروری، بیشینه بهره‌وری فضایی در هر تراز حاصل شود. از دیگر سو، طراحی نمای نئوکلاسیک، تلفیقی از شکوه فرمی و منطق عملکردی را به نمایش گذاشته و ارزش پروژه را در بافت شهری ارتقا داده‏است. این پروژه نشان می‏دهد که چگونه بازنگری دقیق و طراحی معمارانه می‌تواند یک ساختار معمولی را به بنایی شاخص بدل کند.